Bir Arada Yalnız – Life Like

TV’lerde ve sinemada izlenen filmler genellikle süper kahramanların dünyayı kurtardığı hikâyelerdir. Hep bir kurtarıcı hikâyesi vardır. Filmdeki kahraman hep dünyanın merkezinde ve neşeli, güçlü bir karakterdir. Hikâye hep o karakterde yoğunlaşır. Aslında bu, standart bir kahraman yolculuğu hikâyesidir.

Geçenlerde 4- 8 Kasım 2026’da Fethiye Uluslararası Film Festivali’nde idim. Güzel filmlerin yer aldığı, sinema ve sanat dolu bir festival geçirdim. Festivalin film seçkisi özenle seçilmişti ve etkileyici söyleşiler vardı.

Festivalin üçüncü günü çok merak ettiğim “Life Like / Bir Arada Yalnız” filmini Fethiye Kültür Merkezinde izledim.  Filmin ardından yönetmenle bir söyleşi gerçekleştirdim. Fethiye film seyircisinin gayet bilinçli, kültürel açıdan donanımlı ve katılımcı olması harikaydı.

Çok uzun zamandır seyretmeyi planladığım bir filmdi. Filmde, kanser olan İzzet için mücadele eden ailenin çaresizliği ve çözüm arayışları içindeki bunalımları işleniyor.

Tallinn Black Nights Film Festivali’nde dünya prömiyerini yaptı. Tallinn Black Nights Film Festivali’nde En İyi Yönetmen ve En İyi Müzik ödüllerini aldı. 33. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali’nde En İyi Film, En İyi Yönetmen – Ali Vatansever, En İyi Erkek Oyuncu – Fatih Al, Umut Veren Genç Erkek Oyuncu – Onur Gözeten ve FİLM-YÖN En İyi Yönetmen – Ali Vatansever ödüllerini aldı.

Ali Vatansever, 2026 yılında Tallinn Black Nights Film Festivali’nde jüri üyesi olarak görev aldı.

Biraz filmden bahsetmek istiyorum. Yüksek binalar içinde yaşayan sıradan hayatların hikâyesi diyebilirim. Kalabalıklar içinde yaşayan çekirdek aile, oldukça bireysel ve içlerine kapanık yaşıyorlar.

Hatta aile içinde herkes kendi mücadelesini veriyor. Çocukları İzzet (19), yakalandığı çaresiz hastalık kanserle annesiyle mücadele verirken, Abdi ve Reyhan aralarındaki anlaşmazlıkları birbirlerinden uzak durarak çözmeye çalışıyorlar. Baba bu gerçekle yüzleşemezken…

İzzet kendine sanal bir dünya kurarak buradan arkadaşlar edinmiş ve mümkün olduğu kadar sıradan bir hayat sürdürmeye çalışıyor. Abdi’nin oğlunun hastalığını kabullenmekte zorlanması, baba oğul arasındaki mesafeyi artırıyor. En sona doğru baba ile oğlun çıktıkları yolculuk, baba ve oğul’un sıcak bir ilişki kurmasına fayda sağlıyor. Gerçek hayat gibi filmin sonu açık.

Yönetmen Ali Vatansever, filmin başında İzzet’in dünyasından bize hikâyeyi anlatırken zaman içinde anne ve babanın gözünden kurduğu dünyayı anlatması filme ayrı bir hız kazandırıyor. Aslında konu, herkesin başına gelebilecek bir hastalığın ailenin kabullenmeyişini ve bir arada olup herkesin birbirine uzak olmasını anlatıyor.

İnsanların ne kadar birbirine yakınken uzak olduğunu işleyen bir film. Filmin ritmi gayet izlenebilir.

Film büyük bir dramayı anlatsa da yıpratıcı sahneler ile seyirci algısıyla oynanmıyor. Filmin başında yatağından kıpırdayamayan İzzet’in sanal gerçeklik gözlüğünde yaşadığı evrende uçarak bir diskoya gitmesi, İzzet’in hayata bağlılığını anlatıyor. İzzet’in oradaki diğer oyuncu kız ile arkadaş olması ve gerçek hayatta buluşması ise İzzet’in aslında sevgiye aç olduğunu ve yalnızlığını anlatıyor. Babanın en sonunda hastalığı kabullenmesi ve oğlu için hocalardan ve şifacılardan medet umması, aslında mücadeleci olduğunu ve her şeyi göze aldığını gösteriyor. Neşeli minibüs yolculuğu ise oğluna olan sevgisini ifade etme biçimi.

Filmdeki yüksek binalar ve kocaman şehir ise günümüz dünya düzeninde insanların yan yana yaşamalarına rağmen aslında bir arada yalnız olmalarını vurguluyor. Birçok ayrıntı ve düşündürücü anlatım içeren, aldığı ödülleri hak eden bir film. Vizyona girecek olan filmi seyretmenizi tavsiye ederim. İyi seyirler.